Astor ve Vesmany

 Astor ve Vesmany

Ağustos 18.2026

Kapadokya/Türkiye

İbrahim Selvi tarafindan

Vesmany: Astor, neden bu kadar sessizsin?

Astor: Göl kuruyor.

Vesmany: Göl mü kuruyor, yoksa sen mi umudunu kaybettin?

Astor: İkisi birbirinden çok farklı mı?

Vesmany: Bence çok farklı. Göl kuruyorsa su ararsın. Umudun kuruyorsa kendini ararsın.

Astor: Ya ikisi de kuruduysa?

Vesmany: O zaman insanın gerçek sınavı başlar.

Astor: Bizim bahçıvan hâlâ çiçeklerle ilgileniyor. Kuruyan toprağı görmüyor.

Vesmany: Belki görmek istemiyor.



Astor: Ya biz?

Vesmany: Biz de onun görmediğini görmediğimiz sürece ondan farklı değiliz.

Astor: Peki ne yapacağız?

Vesmany: Önce birbirimize “göl kuruyor” diyeceğiz.

Astor: Sonra?

Vesmany: Su arayacağız.

Astor: Ya bulamazsak?

Vesmany: Aramaya devam edeceğiz.

Astor: Ya ölürsek?

Vesmany: En azından gölün kuruduğunu bilerek ölmüş oluruz.

Astor: Bu sana yetiyor mu?

Vesmany: Hayır. Ben ölmeden önce göle yeniden su getirmek isterim.

Astor: Ya bunu başaramazsak?

Vesmany: O zaman çocuklarımıza neden başaramadığımızı anlatırız.

Astor: Demek insanın görevi her zaman kazanmak değil.

Vesmany: Hayır. Bazen en büyük zafer, yenilgiyi kader olarak kabul etmemektir.




Astor: Şimdi anlıyorum. Kurbağayı gölde tutan su değilmiş.

Vesmany: Neymiş?

Astor: Alışkanlık.

Vesmany: Peki insanı gölden çıkaran ne?

Astor: İrade.

Vesmany: O zaman kalk.

Astor: Nereye?

Vesmany: Suyu bulmaya.

Astor: Ya yolumuzu kaybedersek?

Vesmany: İlk defa kendi yolumuzu aramış oluruz.

İki dost gölün başından ayrıldı.

Göl kuruyordu.

Ama onların içinde başka bir şey doğuyordu:

Arayış.




Astor ve Vesmany

Vesmany: Bu ne hâlin Astor, pek yıkık duruyorsun?

Astor: Suyu çekilmiş gölün kurbağası gibi mi diyorsun?

Vesmany: Öyle de sayılır. Niçin yüzün toprağa dönük?

Astor: Toprak her geçen gün daha çok kirleniyor. Temiz su kaynaklarımız da her geçen saat tükeniyor ve kirleniyor.

Vesmany: Yüzünü döndüğün her cisim, her varlık doğallığını yitiriyor. Haksız değilsin.

Astor: Bizim Bahçıvan'ı diyorum... Bahçeyi yaban otları sardı ama hiç farkında değil. O hep çiçeklere odaklandı, başka bir şey görmüyor. Bizim konağın uşakları da ondan çok çekiniyor. Herkes her şeyi Bahçıvan'ın gözüyle görüyor veya görmeye çalışıyor.

Vesmany: Ne olacak? Bahçe yaşanılacak yer olmasa dünyada bir şey mi eksilecek?

Astor: Elbette eksilecek. Ama bu bir yarış. İddialı olmazsan yenilir, biter, yok olursun.

Vesmany: Varlık nedir?

Astor: Varlık, bir eser inşa etmek; insanlığı dizginlemek ve onun yok oluşunu engellemektir.

Vesmany: Kurbağaların böyle bir kaygısı yok.

Astor: Öyle.

Vesmany: Sana bir şey soracağım. Şu gölü kurumuş, suyu çekilmiş göletin kurbağası neden göleti terk etmiyor?

Astor: Ait olduğu yeri sahipleniyor. Başka bir gölette yaşayabileceğine inanmıyor olabilir.

Vesmany: Belki de bilinci yoktur ya da bilincini geliştiremiyordur. Sen olsan ne yapardın? Gölü terk eder, su arayışına girer miydin?

Astor: Belki toprağı eşeler, suya ulaşmaya çalışırdım. Ya da Allah'a dua ederdim. Yani bir arayışım, yaşam için bir savaşım olurdu.

Vesmany: Ölmek pahasına mı?




Astor: Evet.

Vesmany: Ölmek en ucuz ve kolay olanı. İnsanların en kolay ulaştığı seçenek ölmek. Çünkü yaşamak pahalıdır; sürekli çalışmayı, mücadele etmeyi, üretmeyi ve hiç vazgeçmemeyi gerektirir. Ölmek için ise hiçbir şey yapmaya gerek yok. Gölün suyu çekildiğinde kendini ölüme bırakırsın. Yaşamak savaşmaktır. Kurbağanın yapamadığı şey de budur.

Vesmany: Sana “kurbağa gibisin” desem ne dersin?

Astor: Doğru söylüyorsun derim. Bahçıvanın iradesine, yani suyun iradesine teslim olmuşum.

Vesmany: Beni sana çeken işte bu gerçekçilik yanın. Peki, ben senin dostunsam ben de kurbağa gibi olmuyor muyum?

Astor: Evet. Aksi düşünülemez. Kim neye uyuyorsa, o da ondandır.

Vesmany: O zaman biz kurbağa olmaktan nasıl çıkarız?

Astor: Önce gölün kuruduğunu kabul ederiz. Sonra suyu ararız.

Vesmany: Ya suyu bulamazsak?

Astor: O zaman suyun yolunu açarız.




Vesmany: Ya yol da yoksa?

Astor: O zaman yolu biz yaparız.

Vesmany: Ya yalnız kalırsak?

Astor: Bir kişi yürümeye başlarsa, bir süre sonra arkasında yol oluşur.

Vesmany: Demek mesele gölü terk etmek değilmiş.

Astor: Hayır. Mesele, kuruyan göle mahkûm olmamayı öğrenmekmiş.

İki dost gölete son kez baktılar.

Sonra yüzlerini toprağa değil, ufka çevirdiler.

Ve suyu aramak için yürümeye başladılar.


İbrahim Selvi

kapadokyapost@gmail.com


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sultan Abdülhamid ( Kızıl Sultan )

Bir nefes içinde gizlenen hayat

ZEVK SAHİBİ OLMADAN YURT SAHİBİ OLUNAMAZ