Kaunos’un Keşiş’lerle söyleşisi - 3.Bölüm
Kaunos’un Keşişlerle Söyleşisi – 3. Bölüm
18 Temmuz 2018
İbrahim Selvi tarafindan
Kaunos, kendisini kurgulanmış bir tanımın, biçimlenmiş bir şeklin içinde hissediyor ve o tanımla kendisini özdeşleştiriyor, eşliyor; bütünün ifade ettiği şekli tamamlayan bir parçası olduğunun bilincine varabiliyordu.
Bütün çabası, anlamlandırdığı bu bütünün tanımını ifade etmek ve onu mantıklı anlamlarla hayata aksettirmekti. Çünkü çoğu dünyalık, varlığı kendi çıkarlarına atfederek değer verdikleri nesneleri kendi çıkarlarının aracı olarak kullanmaktan kaçınmıyorlardı.
Bu amaçla kendisini kimi zaman güneşin doğduğu, kimi zaman da güneşin battığı yöne sürüyordu.
Güneşin yakıcılığına, rüzgârın kavurucu etkisine aldırmadan yol almaya devam etti. İfade etmeye çalıştığı tanımları, kendi değer yargıları ve akıl oyunlarıyla biçimlendirmekten çekinmiyor; sözcükleri ve kelimeleri, bir resim sanatçısının, bir heykeltıraşın ya da tapınak figürlerini işleyen ustaların maharetiyle kullanıyordu.
Bir taş ustasının, taşlara şekil verirken gösterdiği sabır ve zarafetle, zamana aldırmaksızın eserini ortaya çıkarmaya çalışması gibi; sadakatle, kelimeleri yerli yerinde kullanıyordu.
Kaunos, hiç kimseye —ölümsüzler dışında— sözünü yaralayıcı bir ok, hançer ya da mızrak gibi saplayarak hedef almıyordu. Kendisi de hedef olmaktan kaçınıyordu. Ancak muhatabının, iş işten geçip eylem akıbetiyle birleştiğinde, durumu kavramak zorunda kalmasını amaçlıyordu.
Tam bu sırada, koşarak gelen bir insanın:
“Kaunos! Kaunos!”
diye seslendiğini duydu.
Kaunos, rüzgârdan daha hızlı, şimşekten daha parlak atını yavaşlattı ve kendisine doğru yaklaşan insana dikkat kesildi.
Saçları beyazın ifade edebileceği kadar ak, omuzlarına kadar uzanan ve ensesinden aşağı sırtını örten uzun saçları vardı. Göğsünü tümüyle kaplayan ak sakalları, tebessüm eden yüzü ve masmavi gözleriyle yaşlı adam Kaunos’a doğru yaklaştı.
“Krallar Kralı Kaunos!” dedi. “Bizi görmeden, bize konuk olmadan nasıl geçip gidersin? Senin bizim topraklarımıza yöneldiğin haberini aldıktan sonra günlerdir yolunu gözlüyoruz. Seninle görüşmek isteyen yüzlerce keşiş heyecanla seni beklemekte.
Burası Tapınaklar Vadisi. Burada onlarca tapınak ve mabed var. Biliyor olmalısın.”
Kaunos, yaşlı keşişe dönerek:
“Demek beni tanıyorsun. Peki neden bana ‘Kral’ diye hitap ediyorsun, Keşiş?”
Yaşlı Keşiş cevap verdi:
“Bilge Kaunos...
Kralların saltanatı kimi zaman varisleri, kimi zaman da tebaaları ve halkları tarafından yerle bir edilir. Onların saltanatı, halklarının iradesine bağlıdır.
‘Gel’ derler, koşarak gelir ve tacın esiri olurlar. ‘Git’ derler, kendilerini koruyamadan halklarının insiyatifine ve iradesine teslim olmak zorunda kalırlar.
Oysa senin saltanatın zamanların ve mekânların ötesine hükmeder. Hiçbir ölümlünün iradesine bağlı değildir. Ancak Tanrı’nın dilemesine, Tanrı’nın iradesine bağlıdır.
Senin tanımların; ufuk çizgileri arasında, rüzgârın ulaştığı, güneşin aydınlattığı ve gecenin üzerini örttüğü bütün dünyada hüküm sürer.
Büyük Lomel Tapınağı’nın bilge seyyahı Kaunos...”
Kaunos, yaşlı adamın kim olduğunu anlamıştı.
“Sen... Evet, sen Apollon Tapınağı’nın Baş Versay’ı Somon olmalısın. Senin hakkında güzel şeyler duydum.”
Bir an durdu ve devam etti:
“Yalnız şu var ki, beni sahip olmadığım sıfatlarla ifade ettin.
Biz, temelde hepimiz keşişiz. Tanrı’ya ve Tanrı’nın yoluna adanmış ruhlarız.
Bilmiş olman gerekir ki bizler, ruhlarımızı ve bedenlerimizi ölümlülere ait hasletlerden ve dünyevi duygulardan arındırdığımız sürece ölümsüzler olarak yaşayabiliriz.
Öyle değil mi?
Ruhen ve bedenen kendimize atfedebileceğimiz hiçbir şey olmamalı.”
Kaunos daha sonra Apollon Tapınağı’nın Baş Versay’ı Keşiş Somon’a, tapınakların giriş sütunlarına kazınmış kabartma figürlerden bahsetti.
Lapse mermerinden inşa edilmiş tapınağın sağ ve sol taşıyıcı sütunlarında, tapınağın heykeltıraşı Tirsemi’nin “Aslan Terbiyecisi” adını verdiği figürlerin anlamlarını anlattı.
“Lapse mermerlerine kimi yerlerde kazınmış, kimi yerlerde ise kabartma olarak işlenmiş çok sayıda, irili ufaklı aslan figürü bulunur.
Aslanlar arasında, elinde tunçtan yapılmış bir mızrak tutan, zırhsız bir insan figürü de vardır. Bu figür, aslanların terbiyecisidir.
Tirsemi, fresklerin birinde aslan terbiyecisinin tunç mızrağını iri bir aslanın yüreğine doğru saplayışını resmetmiştir.
Gerçek şu ki;
Ölümlülerin yarattığı krallar ile tapınakların yarattığı ölümsüzler arasında bir benzerlik vardır.
Kralları da tapınakları da yarattıkları aslanlar korur.
Durum böyleyken zaman içinde, tabiatı gereği aslan kendisini ifade etmek ve kendi varlık içgüdüsüne yenik düşmek isteyecektir.
Oysa bu yola girmeden önce şövalyeler krala sadakat yemini eder, keşişler ise Tanrı’ya sadakat sözü verirler.
Zaman içinde oluşan zafiyet, yaratılmış olan aslanı tunçtan yapılmış mızrağın hedefine dönüştürür.
İşte Tirsemi’nin Aslan Terbiyecisi figürü bu düşünceyi ifade etmektedir.
Lomel Tapınağı’nın Baş Versay’ı Adonis bana böyle anlattı. Ben sizin tapınağınıza gelip bu figürleri bizzat görmüş değilim.”
Kaunos bunları söyledikten sonra Apollon Tapınağı’nın Baş Versay’ı Keşiş Somon’un heyecanını engelleyemediğini fark etti.
Somon, kendisinin dahi bu figürleri gerçek anlamıyla okuyamamış olmasının hüznüyle ürperdi. Kaunos’un karşısında küçüldü; adeta kendi varlığından silindi.
Söyleşi devam ederken Kaunos etrafına baktığında, çevresinin yüzlerce keşiş tarafından sarılmış olduğunu fark etti.
Aslında diğer keşişler Somon ile Kaunos arasında geçen konuşmayı tam olarak anlamamışlardı. Söylenenlerin ayrıntılarına vakıf olamamışlardı.
Tapınaklar Vadisi’nin keşişleri, söyleşinin kendisinden çok, Lomel Tapınağı’nın Bilge Keşişi Kaunos’a yönelik övgü ifadeleri kurmakla meşguldüler.
İçlerinden biri Kaunos’a seslendi:
“Bilge Keşiş Kaunos! Günlerdir yolunu gözlüyoruz. Bize lütfet; bize taşıdığın kutsal bilgiden bir armağan ver.”
Kaunos gerektiğinden fazla zaman kalmış, yolundan alıkonulmuştu.
Son kez keşişlere döndü ve şöyle seslendi:
“Unutmayın ki hiç kimse korunmuş değildir.
Hiç kimse ‘Ben kazandım, ben muvaffak oldum’ diyemez.
Şimdi tapınaklarınıza dönün.
Dürüst olanlarla, adaletli olanlarla ve iyilik yapanlarla beraber olun.
Ölümlülerin ihtiraslarından uzak durun.
Ve Tanrı’ya olan sadakatinizi muhafaza edin.”
Kaunos, sözlerini tamamladıktan sonra atının dizginlerini çekti.
Tapınaklar Vadisi’nin keşişleri sessizce onu izlerken, Kaunos yeniden ufka doğru yol aldı.
Yorumlar
Yorum Gönder